|
Poesia |
|
|
Pe-a paxe minacciâ Di Edoardo Firpo Paivan sinsae d'argento i bombardê lasciù in to çê seren mentre sganciavan bombe da Rûö a Corniggen. Oh…quello çê seren!… stradda do sô!… lago queto do falco! giardin de rondaninn-e!… che scempio che n'àn fæto… a porta de l'inferno e de rovinn-e. De nêutte, doppo l'urlo de sirene, bruxiava tutta Zena; finn-a in scï monti tenebrosi, i roghi completavan a scena. Chi l'aviæ mai ciù dito a quelli tempi che andavoancon a-a schêua, che in t'un giorno lontan, a casa de l'infanzia a s' ä distruta da un tremendo uragan de bombe e de spezzoin! Nisciun se scorde quello che l'e stæto, oggi che a Paxe a l'è torna indidiâ… Donne, che anchêu ve unî pe lanciâ un crio d'allarme e de difeisa urlælo forte a.o mondo o vostro crio a chi l'à da sentî; urlælo forte a-o mondo o vostro crio.
|